بسم الله الرحمن الرحیم

شب قدر با عظمت ترین اوقات در طول سال است  و فرصتی با فضیلت برای برگشت به سوی خداوند و توبه از گناهان  توبه ای بدون بازگشت . فرصت انابه و عرض بندگی و تصفیه قلب از هرآنچه غیرخداست.

 شبی که بندگان گنهکاری مثل من هم لطف و رحمت خداوند را احساس میکنند و گویا خداوند آنها را در آغوش محبت خود قرار داده است

  ( یا من باسط الیدین بالرحمة )

حال که خداوند آغوش رحمت برای بندگانش گشوده سزاوار است ما نیز مانند آن کودک پشیمان از کردار زشت و نادم از عمل در عین حال بغض کرده به خاطر دوری از مهربانترین به خود ، به آغوش رحمت و مهربانی خداوند باز گردیم .




انسانی که چیزی با ارزش و گرانقدر  گم کرده باشد آرام  نمی نشیند و دائما به دنبال آن میگردد ، سوالم این است آیا امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به اندازه آن شئ با ارزش مادی نیست ؟ عزیزترین مهربان ترین پدر ، همان مهربانی که  شب قدر نامه تقدیرات  ما را امضاء میکند ، آنکه همیشه نامه اعمالمان به خدمتش عرضه  میشود ، برایمان دعا میکند که خدایا شیعیان ما از اضافه گل ما اهل بیت(ع) خلق شدند از سر تقصیرات و گناهانشان به خاطر آبروی  من امام زمان(عج) بگذر !

آیا این آقای غریب مهربان  را باید رها کرد ؟ نباید  در پی او زار زار گریه کرد و مانند بچه ای که در این هیاهوی دنیا پدر  مهربان خود را گم کرده، به دنبال او گشت؟

تا کی دوری ؟تا کی غربت ؟ همه خواسته مان این باشد که خداوند هرچه زودتر این پدر مهربان را از حجاب گناهان ما ، بله گناهان ما نجات دهد و امر ظهورش را تسهیل نماید بلکه فرجش را زود برساند به قدر چشم برهم زدن  بلکه زودتر .

اللهم عجل لولیک الفرج فرجا عاجلا قریبا کلمح البصر أو هو أقرب


+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم مرداد ۱۳۹۲ساعت 21:48  توسط محمد مهدی خدابنده لو  |